Być

 

Jestem

Sobą w Tobie

W Twoich oczach

Odnajduję siebie

Już rozumiem

Wiem że mogę być

Tak naprawdę 

A Ty we mnie

Jesteś

Upewniam się

Że istniejesz 

I wciąż trwasz

Czeszę palcami Twoje myśli 

Pod powiekami wyplatam obrazy

Przesiąknięte troską 

Obracam je w rzeczywistość 

Z Tobą 

Zbierasz moje fragmenty

Układasz z nich świat

Potrafisz 

Tchnąć w niego życie 

Wplątując we włosy szept

Wydajesz na świat słowa

Wsiąkają we mnie jak deszcz

Dojrzewają

Każde w swoim czasie 

By wyrosnąć skrzydłami 

I wzlecieć

A Ty 

Puszczasz wolno

Dobrze wiesz

Dopóki będziesz

Będę 







Popularne posty z tego bloga

Ręce

Obraz
Jest na tym świecie coś, czemu nie potrafię się oprzeć. Ręce. Męskie ręce. Silne, pewne, dające oparcie. Niosące spokój i poczucie bezpieczeństwa. Przyciągające w magiczny sposób i otulające kojącym ciepłem. Ręce, które rozumieją. Trzymają, głaszczą, odganiają lęk, koją. Chronią. Obejmują mocno a jednocześnie delikatnie. I przyciskają do siebie czule, troskliwie. Bo przytulenie to remedium na wszelkie zło tego świata. Leczy duszę, koi serce, gasi gniew, łagodzi ból. Potrafi przywrócić do życia, nawet gdy całkiem opada się z nadziei i sił. Wtedy zamknąć oczy. Być i nie być...
Czytaj więcej

Takie podatne

Obraz
Na obrzeżach miasteczka, otoczony łąkami i lasem stał kwadratowy jak klocek domek z płaskim dachem. Ale to już wiesz. Domek w zamyśle był jednorodzinny ale mieszkały w nim cztery pokolenia naraz. Najstarsze reprezentowała Hania, młodsze jej córka Jasia z mężem, a kolejne jedna z ich córek wraz z mężem oraz dziećmi, czyli młodszą Asią i Elą. W tym domu wszystkie dzieci na przestrzeni lat wychowywane były przez kobiety. Mężczyźni zajmowali się pracą, zarówno tą główną, zarobkową, jak i dodatkowymi źródłami utrzymania. Wiedzieli, że jakieś pokurcze gdzieś tu czasem się przemieszczały, nawet było je słychać, za co trzeba je skarcić i to byłoby na tyle. Nie to, żeby kobiety w tej rodzinie nie pracowały, ale tak jakoś się złożyło, że jako drugi etat miały na głowie dom i dzieci. Ot, standard. Córka Jasi  pracowała w liceum jako nauczycielka języka angielskiego, a po lekcjach udzielała korepetycji w domu i dorabiała jako tłumacz przysięgły. Ciągle w biegu. Dziećmi zajmowały się przeważni...
Czytaj więcej

Na chwilę

Obraz
A może by tak  żeby zostawić to wszystko  i zniknąć dla świata? Na chwilę. Dla siebie. Ja dla siebie. Ty dla siebie. Może ta chwila naznaczy dzień. Załata jakąś dziurę. Wypełni pustkę. Poskleja nadszarpnięte. Może wyciszy zbyt głośne. Złagodzi zbyt cierpkie. Uczesze rozczochrane. Przytuli nieutulone. Ogrzeje zmarznięte. Nie trzeba słów.  Tylko bądź obok. Jeszcze raz. Choć na chwilę.
Czytaj więcej