Duże dziewczynki nie płaczą

 Pamiętaj, żeby zawsze być dla ludzi miłą.

Uśmiechnij się, ale nie za bardzo, bo uznają to za nieszczere i niepoważne. Dygnij. Kolana razem, odgarnij włosy z twarzy, zwiąż w kucyk. Nie wierć się, złóż ręce. Tak, teraz dobrze. Nie, sukienka we wzory nie, kolorowa absolutnie. Gładka granatowa będzie skromniejsza. Nie wyróżniaj się. I pamiętaj, nie pyskuj, nie wypada. Nie przeszkadzaj, nie wtrącaj się, nie wymądrzaj. Nie histeryzuj, bo i tak nie dasz rady. Przestań się nad sobą użalać, inni mają gorzej. I pamiętaj, uśmiechnij się, bo nikt Cię nie będzie lubił. 

Ile razy robiłam miejsce dla czyjegoś komfortu? Robiłam co każą, czego oczekują, co trzeba lub wypada? Brałam na siebie odpowiedzialność za samopoczucie innych? Jak często zapominałam o sobie, mającej ochotę po prostu krzyknąć „nie” lub wyjść?

Jestem jedną z kropli w jeziorze, taką jakich wiele. Mało istotną. Ukształtowaną przez wymóg dostosowania się do wyobrażeń i oczekiwań innych ludzi. Poczucie konieczności bycia jak inni i obowiązku bycia dla innych powoli ściera warstwy tożsamości i szlifuje krawędzie indywidualności. Tak łatwo mi zapomnieć o sobie. Jedna kropla więcej, czy mniej- to bez znaczenia. Ignoruję siebie, tak jak mnie nauczono. Niespiesznie wtapiam się w taflę wody, aż zniknie moje zdanie, moje granice, aż zniknę i ja. Bo duże dziewczynki nie narzekają i nie płaczą. 

Uśmiechnij się...










Popularne posty z tego bloga

Ręce

Obraz
Jest na tym świecie coś, czemu nie potrafię się oprzeć. Ręce. Męskie ręce. Silne, pewne, dające oparcie. Niosące spokój i poczucie bezpieczeństwa. Przyciągające w magiczny sposób i otulające kojącym ciepłem. Ręce, które rozumieją. Trzymają, głaszczą, odganiają lęk, koją. Chronią. Obejmują mocno a jednocześnie delikatnie. I przyciskają do siebie czule, troskliwie. Bo przytulenie to remedium na wszelkie zło tego świata. Leczy duszę, koi serce, gasi gniew, łagodzi ból. Potrafi przywrócić do życia, nawet gdy całkiem opada się z nadziei i sił. Wtedy zamknąć oczy. Być i nie być...
Czytaj więcej

Takie podatne

Obraz
Na obrzeżach miasteczka, otoczony łąkami i lasem stał kwadratowy jak klocek domek z płaskim dachem. Ale to już wiesz. Domek w zamyśle był jednorodzinny ale mieszkały w nim cztery pokolenia naraz. Najstarsze reprezentowała Hania, młodsze jej córka Jasia z mężem, a kolejne jedna z ich córek wraz z mężem oraz dziećmi, czyli młodszą Asią i Elą. W tym domu wszystkie dzieci na przestrzeni lat wychowywane były przez kobiety. Mężczyźni zajmowali się pracą, zarówno tą główną, zarobkową, jak i dodatkowymi źródłami utrzymania. Wiedzieli, że jakieś pokurcze gdzieś tu czasem się przemieszczały, nawet było je słychać, za co trzeba je skarcić i to byłoby na tyle. Nie to, żeby kobiety w tej rodzinie nie pracowały, ale tak jakoś się złożyło, że jako drugi etat miały na głowie dom i dzieci. Ot, standard. Córka Jasi  pracowała w liceum jako nauczycielka języka angielskiego, a po lekcjach udzielała korepetycji w domu i dorabiała jako tłumacz przysięgły. Ciągle w biegu. Dziećmi zajmowały się przeważni...
Czytaj więcej

Bez słów

Obraz
 Z drugim człowiekiem można być blisko, tak naprawdę blisko wtedy, kiedy dzieli się ciszę. Przestaje być niezręcznie. Pojawia się zaufanie i bezwarunkowe poczucie bezpieczeństwa. Zawiązuje się nić porozumienia i nastaje błogi spokój.  Jest się nie tyle obok, co wraz z kimś. I wystarczy spojrzeć, żeby zrozumieć i poczuć drugiego człowieka bez słów.
Czytaj więcej