Stan przejściowy

Gdy się zaciera brzeg nocy i dnia

Nie zapominaj kształtów i barw


Ciemny jest wieczór i ciemno gdy świta 

Pochmurny listopad na świat się wpycha 

Chłód w pory skóry cicho się wkrada

Parasol bierzesz, płaszcz gruby zakładasz 

Szukasz ciepła głęboko w kieszeniach

Znajdujesz chusteczki, stare marzenia

Muszelkę, kasztan, liścia i kamień 

W głowie szept myśli, zawilgła pamięć 

Pod powiekami zgęstniała mgła

Nie zapominaj kształtów i barw


Szarość wypełnia salę po brzegi

Bezkresny sufit, krzeseł szeregi

Pod lampą tańczą kurzu drobiny

Wśród ścian z betonu mijają godziny

On chłonie słowa, zbyt dobrze Cię zna

Pamięta ludzi, nie liczy lat

Wie gdy zaciera się noc i dzień

Gdy z kształtów i barw zostaje cień 


I choćby czas ukradkiem kraść

Oszukać siebie światłami lamp

Zapadać w sen pośrodku dnia

To musi minąć kiedyś ten czas

I gdyby tylko odżywiać się snami

Lunatykować własnymi ścieżkami 

W płomieniu świecy ogrzewać dłonie

Utonąć na trochę wśród starych ksiąg stronic

Odszukać w ciemności najmniejszy blask

To trzeba przetrwać jakoś ten czas 


Nim wróci pełnia kształtów i barw

Nim noc odróżni się znów od dnia




Popularne posty z tego bloga

Ręce

Obraz
Jest na tym świecie coś, czemu nie potrafię się oprzeć. Ręce. Męskie ręce. Silne, pewne, dające oparcie. Niosące spokój i poczucie bezpieczeństwa. Przyciągające w magiczny sposób i otulające kojącym ciepłem. Ręce, które rozumieją. Trzymają, głaszczą, odganiają lęk, koją. Chronią. Obejmują mocno a jednocześnie delikatnie. I przyciskają do siebie czule, troskliwie. Bo przytulenie to remedium na wszelkie zło tego świata. Leczy duszę, koi serce, gasi gniew, łagodzi ból. Potrafi przywrócić do życia, nawet gdy całkiem opada się z nadziei i sił. Wtedy zamknąć oczy. Być i nie być...
Czytaj więcej

Takie podatne

Obraz
Na obrzeżach miasteczka, otoczony łąkami i lasem stał kwadratowy jak klocek domek z płaskim dachem. Ale to już wiesz. Domek w zamyśle był jednorodzinny ale mieszkały w nim cztery pokolenia naraz. Najstarsze reprezentowała Hania, młodsze jej córka Jasia z mężem, a kolejne jedna z ich córek wraz z mężem oraz dziećmi, czyli młodszą Asią i Elą. W tym domu wszystkie dzieci na przestrzeni lat wychowywane były przez kobiety. Mężczyźni zajmowali się pracą, zarówno tą główną, zarobkową, jak i dodatkowymi źródłami utrzymania. Wiedzieli, że jakieś pokurcze gdzieś tu czasem się przemieszczały, nawet było je słychać, za co trzeba je skarcić i to byłoby na tyle. Nie to, żeby kobiety w tej rodzinie nie pracowały, ale tak jakoś się złożyło, że jako drugi etat miały na głowie dom i dzieci. Ot, standard. Córka Jasi  pracowała w liceum jako nauczycielka języka angielskiego, a po lekcjach udzielała korepetycji w domu i dorabiała jako tłumacz przysięgły. Ciągle w biegu. Dziećmi zajmowały się przeważni...
Czytaj więcej

Na chwilę

Obraz
A może by tak  żeby zostawić to wszystko  i zniknąć dla świata? Na chwilę. Dla siebie. Ja dla siebie. Ty dla siebie. Może ta chwila naznaczy dzień. Załata jakąś dziurę. Wypełni pustkę. Poskleja nadszarpnięte. Może wyciszy zbyt głośne. Złagodzi zbyt cierpkie. Uczesze rozczochrane. Przytuli nieutulone. Ogrzeje zmarznięte. Nie trzeba słów.  Tylko bądź obok. Jeszcze raz. Choć na chwilę.
Czytaj więcej