W skrawkach dnia

W skrawkach dnia zawiera się cały wszechświat. W zwyczajnym okruchu z kanapki, w cukierku wetkniętym do kieszeni płaszcza, w kawie wypitej w ciszy. W kasztanie znalezionym pod drzewem, w szczerym uśmiechu kasjerki. W chwili spokoju, w kolejnym wersie na stronie książki. W dotyku dłoni podanej na przywitanie, w szczerym życzeniu miłego dnia od sąsiada. W wilgotnym powietrzu wypełniającym płuca, w promieniu słońca ogrzewającym policzek. W serdecznym głosie koleżanki z pracy, pytającej jak się masz. W drodze do domu bez korków, w wolnym miejscu parkingowym. W palcach odgarniających czule kosmyk włosów z czoła, w zamyślonej kropli deszczu na gałęzi drzewa. W dźwięku klucza przekręcającego mechanizm zamka, w butach starannie wytartych na wycieraczce. W oddechu malującym się parą w chłodny wieczór, w niecierpliwej myśli. W niespiesznym kroku i pod przymkniętymi powiekami. W gorącej herbacie postawionej przed Tobą i spojrzeniu pełnym troski. Ze skrawków dnia wyplatają się łaty, które zakrywają dziury porzuconych marzeń i zatartych wspomnień. Wszystko połatane w patchworkowy koc, w którym zawinięci jak w kokon przesypiamy życie, wciąż czekając na lepszy czas. My, pozszywani z drobiazgów, noszący w sobie nasze małe światy, nadzieje i oczekiwania, nie dostrzegający tego, co istotne... Z czego utkany jest Twój wszechświat? 









Popularne posty z tego bloga

Ręce

Obraz
Jest na tym świecie coś, czemu nie potrafię się oprzeć. Ręce. Męskie ręce. Silne, pewne, dające oparcie. Niosące spokój i poczucie bezpieczeństwa. Przyciągające w magiczny sposób i otulające kojącym ciepłem. Ręce, które rozumieją. Trzymają, głaszczą, odganiają lęk, koją. Chronią. Obejmują mocno a jednocześnie delikatnie. I przyciskają do siebie czule, troskliwie. Bo przytulenie to remedium na wszelkie zło tego świata. Leczy duszę, koi serce, gasi gniew, łagodzi ból. Potrafi przywrócić do życia, nawet gdy całkiem opada się z nadziei i sił. Wtedy zamknąć oczy. Być i nie być...
Czytaj więcej

Takie podatne

Obraz
Na obrzeżach miasteczka, otoczony łąkami i lasem stał kwadratowy jak klocek domek z płaskim dachem. Ale to już wiesz. Domek w zamyśle był jednorodzinny ale mieszkały w nim cztery pokolenia naraz. Najstarsze reprezentowała Hania, młodsze jej córka Jasia z mężem, a kolejne jedna z ich córek wraz z mężem oraz dziećmi, czyli młodszą Asią i Elą. W tym domu wszystkie dzieci na przestrzeni lat wychowywane były przez kobiety. Mężczyźni zajmowali się pracą, zarówno tą główną, zarobkową, jak i dodatkowymi źródłami utrzymania. Wiedzieli, że jakieś pokurcze gdzieś tu czasem się przemieszczały, nawet było je słychać, za co trzeba je skarcić i to byłoby na tyle. Nie to, żeby kobiety w tej rodzinie nie pracowały, ale tak jakoś się złożyło, że jako drugi etat miały na głowie dom i dzieci. Ot, standard. Córka Jasi  pracowała w liceum jako nauczycielka języka angielskiego, a po lekcjach udzielała korepetycji w domu i dorabiała jako tłumacz przysięgły. Ciągle w biegu. Dziećmi zajmowały się przeważni...
Czytaj więcej

Na chwilę

Obraz
A może by tak  żeby zostawić to wszystko  i zniknąć dla świata? Na chwilę. Dla siebie. Ja dla siebie. Ty dla siebie. Może ta chwila naznaczy dzień. Załata jakąś dziurę. Wypełni pustkę. Poskleja nadszarpnięte. Może wyciszy zbyt głośne. Złagodzi zbyt cierpkie. Uczesze rozczochrane. Przytuli nieutulone. Ogrzeje zmarznięte. Nie trzeba słów.  Tylko bądź obok. Jeszcze raz. Choć na chwilę.
Czytaj więcej